Blog - Detail

De hoofddoelstelling van training is een prestatieverbetering tot stand brengen en op het juiste moment de gewenste verwachtingen realiseren. Training is dus het middel en de prestatieverbetering het doel. Het is dus onmiddellijk duidelijk dat de training afhankelijk zal zijn van het doel. Om een trainingseffect te bekomen moet een bepaalde prikkel of trigger naar het organisme gestuurd worden. Deze trigger is de trainingsstimulus. De bedoeling van deze trainingsstimulus is het doorbreken van homeostase.

Het lichaam streeft immers altijd een evenwicht na. Het in stand proberen houden van dit intern evenwicht wordt de regulatie van de homeostase genoemd. Wanneeer dit evenwicht verstoord wordt door een prikkel reageert het lichaam op een dusdanige manier dat het de volgende keer beter zal reageren op dergelijke prikkel.

Bij een volgende gelijkaardige prikkel zal het lichaam dus minder uit evenwicht zijn. Een prikklel wordt gekenmerkt door volume, intensiteit en frequentie (opeenvolging van de prikkels). Het wordt hier meteen duidelijk dat variatie binnen een trainingsschema belangrijk is. Een atleet die elke dag 1.00 uur dezelfde snelheid loopt, geeft elke dag aan zijn lichaam dezelfde prikkel (zelfde intensiteit, zelfde snelheid en zelfde volume). Na verloop van tijd zal het organisme van deze atleet deze prikkel zodanig gewend zijn dat het organisme niet meer uit evenwicht gebracht wordt en dat er geen trainingseffect meer is.

Een bepaalde prikkel heeft dus een accuut effect: het organisme past zich aan. Training echter is geen accute situatie. We spreken hier eeerder van chronische aanpassingen, ook adaptatie genoemd.